![]() |
|||
|
|
Fran Pérez ha volteado su entusiasmo en un nuevo proyecto, que se llama Narf. Y ha descubierto que en el fondo del mar no hay goteras, que se puede trabajar con los principios de uno, contando con las colaboraciones de amigos de toda la vida (Pepe Sendrón, Marcos Teira y Toño Vázquez). Se ha percatado de que los proyectos colectivos cuando no rebuznan, cloquean. Así lo comprobó en Nicho Varullo, Os Kinindiolas, en la sala Nasa y en la Psicofónica de Conxo. Ha entendido que en la vida hay que hacer planes para algo más que para el pasado. Y su nueva etapa recoge toda su experiencia como gestor, actor, músico y compositor. Es modesto y jamás deja que el termómetro de la soberbia aflore por algún lugar de su lengua. Ahora ha hecho un proyecto a la grande que ha cristalizado en un disco que se grabó en directo en uno de los locales más emblemáticos de Compostela. Lo ha hecho a lo grande, porque su proyecto es ambicioso artísticamente pero muy controlado tanto en su planteamiento como en su ejecución. Ha perdido el miedo en un país donde sólo eres inocente mientras escuchas. Si hablas o escribes has cometido tu pecado original. Y eso es un ejercicio de valentía donde los palos en las ruedas es la moneda común de todos los días y donde en cualquier conversación la lluvia te puede sacar de la carretera en cualquier curva. Fran no sirve para encoñar esas opiniones recién salidas de los hornos de la conformidad, la mediocridad y la falta de sofisticación. Ni tampoco vale para estar detrás de un biombo siendo teledirigido por el mando a distancia de lo correcto. Artista inclasificable por su amplitud de registros, es el guitarrista con mejor pose que he visto sobre el escenario. Su relevancia y su talento están ahí, en su obra. Compositor autodidacta y artista polivalente Narf está presentando su proyecto con otros dos grandes músicos (Miquel Gil y J. Muguruza) por diferentes ciudades españolas. Como siempre me pasa con él, quiero ser como él pero mi falta de talento y de imaginación no dan para más que para observarlo sobre un escenario. Y cuando lo hago me siento tan pequeño, tan nimio, que me regodeo pensando que soy él, que algún día algo se me pegará. Y suelo ir al día siguiente a cualquier librería a comprar un libro de autoayuda para levantar mi autoestima. Y todo esto después de tantos años siguiéndolo....Joder, Fran, si sigues evolucionando de esta forma acabarás por hacerme desaparecer, algo que, a lo mejor, es lo que me merezco.....
Por
ordenar un poco tu biografía, empiezas en Nicho Varullo, qué pasó con
aquél proyecto? Por qué tan buenas críticas y prestigio no lograron
sostener mediáticamente el proyecto? Os proxectos musicais que pretenden profesionalizarse necesitan todo un entorno que inclúe, entre outras cousas, grupos, prensa, público, infraestructuras, management, programadores, estudios de gravación , editoriais , distribuidoras e mercado. Con Nicho comenzamos un camiño de necesaria autosuficiencia e fundamos a nosa propia discográfica “Spectra” que editou dous discos ( Nicho e Río Bravo) e aínda produciu outros dous masters inéditos .(Nicho II e Kinindiolas), pero non conseguimos cubrir as outras partes da ecuación. Por aquel entonces Galicia aínda estaba moi carente de moitos de eses aspectos, case igual que agora.
Unha cousa similar, pois foron proxectos levados paralelamente. Ao comprobar que ter unha discográfica era insuficiente para mantelos, unimos os nosos intereses aos de Chévere e con eles fundamos a NASA, para proporcionarnos as infraestructuras e acceder ao público, non só para nós , senón para outros artistas que estaban na mesma situación.. O esforzo que supuxo sacar adiante un local como a NASA requeriu de toda a nosa enerxía e dedicamos a nosa forza creativa ao grupo Chévere, para fortalecer ao colectivo que tiña que soster a sala e a nós mesmos. Moitas propostas do panorama independente actual naceron alí ou tiveron (e teñen) espacio para experimentar alí.
"Unimos os nosos intereses aos de Chévere e con eles fundamos a NASA"
Como xa dixen, seguimos moi carentes de varias das partes da ecuación da viabilidade. E non é unha responsabilidade exclusiva dos músicos. Somos un país rico en oportunidades perdidas.
"Somos un país rico en oportunidades perdidas"
Unha vez máis, aquel foi un intento pola nosa parte de suplir esas carencias e aportar aos grupos que empezaban , a pequena escala, toda esa experiencia. Facer concertos, ter presencia nos medios e gravar, editar e distribuir un single de cada grupo, demostrando así que o que non falta é o talento nin as ganas. Foi na medida das nosas posibilidades, bastante modestas en canto aos medios, pero non en canto a ilusión. Algúns dos mozos de aqueles grupos son hoxe músicos profesionais de gran calidade, que milagrosamente consiguen gañarse a vida coa música. Estou feliz de terlles aportado algo. Ademáis, creo que todos os que participaron, aínda que non sigan na música hoxe en día, gardan unha lembranza positiva da aventura.
Por suposto. Xa foi inevitable mencionala nas respostas anteriores . Todo está relacionado. Non podíamos esperar a que o país mudara para seguir creando e aprendendo.Tiñamos que facer algo e fixémolo.
Con moito cariño. Foi a época en que máis centrado estiven no mundo teatral; eses premios supuxeron o recoñececemento e o ánimo de moitos compañeiros, o cal che da forzas para arriscar e tentar mellorar . Compuxen música sen parar. Aprendín moitas cousas durante ese período, non só da parte creativa senón tamén da parte de xestión do “negocio”.
"O equilibrio entre crear e xestionar colectivamente é unha arte que non fomos capaces de dominar"
Máis que hermético era absorbente, pola complexidade de facer moito con pouco e con moitos. Eu necesitaba aire fresco.
En realidade fundamos o grupo ao saír da NASA. Quixemos deixar un pouco atrás o tema do teatro e recuperar o fío que deixáramos con Nicho e Kinindiolas.Unha expresión máis orgánica e persoal. Recuperar a sensación que só o rock pode producir a través do idioma dos decibelios.
"Recuperar a sensación que só o rock pode producir a través do idioma dos decibelios"
Podería
decirse que está en estado de ivernación. O traballo está ahí en
forma de dous discos autoproducidos.. Temos outros proxectos
que agora reclaman toda a atención. Creo
que me ves con moi bos ollos, o cal che agradezo, pero eu non me
considero tan completo e moito menos como actor. Nunca pretendín
chamarme a mín mesmo actor porque non o son.Outra cousa é que tivese
certa gracia facendo de cómico ou que me apañese
facendo teatro musical, porque me gusta cantar, pero nunca
traballei esa faceta en serio, como fan os actores de verdade. Confórmome
con tentar ser un bo músico o que xa me resulta bastante complicado. En
xeral admiro a arte ben feita. Esas son as miñas referencias.Vou
aprendendo polo camiño. Non ten máis misterio. Por certo, sí que me lembro da columna no periódico, chegou a ser todo un clásico para nós.
Non teño nen idea...habería que preguntarllo a algún deles.
Moi enriquecedora.Unha aventura no mundo da fantasía e da música orquestal por ordenador. Os nenos son capaces de relacionarse cunha obra musical sen prexuícios de ningún tipo e non importa o grado de complexidade sempre que esté ben feita e transmita as emocións con claridade.
"Os
nenos son capaces de relacionarse cunha obra musical sen prexuícios" Actualmente
sigues componiendo la música para la continuación de esa obra y otra
serie de animación....Cúentanos algo más... É un proxecto de longa distancia, pero non son obras diferentes. A serie de animación é un dos formatos que estamos tentando financiar. De momento temos material para editar un DVD. O mundo da animación é moi caro, e conseguir inversores é un proceso laborioso. Xa veremos como vai todo...
Só que o que vexas axude a escoitar e que o que escoites axude a ver.
Insisto,
non é por falsa modestia, ou por levar a contraria. A realidade é que
para ser un gran actor hai que traballar en serio e eu só tiven
experiencias relativamente breves. Dedico os meus esforzos á música.
Co que sí concordo totalmente é ca idea de que fagas o que fagas, a
clave do asunto é que consigas transmitir,
e ahí cada un ten a súa maneira. Eu non canto de un modo
teatral senón con toda a sinxeleza que podo. Aplico a experiencia en
palco para non ter medo de mostrarme tal e como eu son. Non exactamente. Para o nome utilicei o xogo do espello porque pretendo que as cancións sexan un reflexo do que vivo e sinto, no momento no que estou. Creo que a música é un medio natural de expresión para calquer persoa. Algúns coñecen a técnica para producila e outros non, pero se non poden facela, poden verse reflexados nela, iso é todo. Din que o meu estilo músical é inclasificable pero eu simplemente intento facer boas cancións.
É
un proxecto persoal que
poderá ter mil formaciós diferentes no futuro para complementar ao trío.
Aínda que a música teña unha orixe persoal gústame compartila con
outros , que a enriquecen e dotan ao traballo
doutros enfoques.
Conocino de chaval ( con 14 ou 15 anos) tocando nun instituto, nuha festa. Por entonces xa nos daba cen mil voltas coa guitarra. Despóis sempre encontramos motivo para algunha que outra colaboración esporádica, gravando algún tema etc. Incluso formou parte dos Kinindiolas na súa última época.
Escribimos ducias de cancións , colaboramos en grupos, unha sala, unha discográfica, una expo, dúas óperas de peto, varios cortos de debuxos animados... Todo tipo de espectáculos. E continuamos .
Tendo en conta que a propoposta era precisamente ofrecer un producto “sen trampa nen cartón” pareceunos que o máis indicado era gravar en directo. Por outro lado, ao ser un proxecto descoñecido eu quería un disco que mostrase a público e programadores o que se podía esperar dun concerto de Narf.
El
productor fue Toño Vázquez, quien es? Outro
dos meus colaboradores máis próximos dende os tempos de Spectra. É un
dos productores máis prestixiosos de Galicia
e un mestre do son
en directo debido a súa dilatada experiencia. Cando entramos nun
estudio ou nun concerto cada un de nós sabe exactamente cál é o seu
papel e creo que formamos un bo equipo porque él, como productor,
sempre acompaña os proxectos dende a súa xénese.
Efectivamente é unha distribución peculiar e nunca iríamos falar de grandes cifras ; así e todo , o disco vaise vendendo , e está a ter moi boa acollida pola critica . Tamén se vende ben nos concertos.
Está
en marcha. A partir de maio faremos unha xira por algunhas cidades de
España nun espectáculo conxunto co artista
vasco Javier Muguruza e o valenciano Miquel Gil. O espectáculo
chámase Mundo Café. Tamén
estou probando novas cancións
nun formato en solitario por bares
e salas de Galicia.
Non son un instrumentista técnico. Procuro tocar a guitarra ao meu xeito. Non é algo calculado. "Procuro tocar a guitarra ao meu xeito"
Debín
explicarme mal na conversa porque eses escenarios son os que iremos
visitar con Mundo Café. Tamén
estaremos en Madrid, Murcia, Valencia etc. En realidade o proxecto é un empeño de tres productoras das tres comunidades (Nordesía é a galega) para sentar as bases dun circuito desas características.
Seguramente.
Sí. Como letrista estou en fase experimental¸ aínda que me sinto cómodo encontrando unha voz propia. Por outro lado disfruto moito poñendolle música ás palabras de outros autores se teñen que ver co que eu sinto.
Gustame o carácter enérxico do rock e tamén o son . Creo que pode combinar moi ben ca dozura de outras linguaxes máis melódicas.
Ese traballo está por facer . Eu non me sinto no final dun camiño senón , máis ben no principio dun novo. Por iso estou tocando tamén en solitario polos bares.Gústame cantarlle as miñas cancións á xente. Gústame cantarlle as miñas cancións á xente
Esa canción fala do prestige aínda que non explícitamente, e nese asunto o mar non foi traidor en absoluto. En cambio él sí que foi traicionado por algúns. Escribímos a letra Pepe e eu, e é puro sentimento. Non sei se coincide ca mirada dos grandes poetas ; eu só quería cantar sobre iso para quitarme a angustia do corpo e da alma.
Xa comentaba antes que no tema das letras estou experimentando.. Unha boa música pode potenciar a forza dunha frase. Iso aprendino poñendo música a textos de letristas consumados. Se algunha virtude teñen as miñas letras será a de ser cantables. Agora, no disco hai cancións con poemas moi poderosos como o “Ser e Triunfar” de don Xosé Velo ou o soneto “Erros Meus” de Luis De Camôes, por exemplo.
Eu non comparto esa visión. Sería unha lástima que esa fose a imaxe que pasou ao exterior. Conozo a moitos músicos do brabú e non me parece que ningún deles quixera facer un traballo que non fose serio. Creo que buscaban honestamente a mellor maneira de poder seguir adiante nun país difícil, por non dicir imposible, cantando en galego.
Tal vez no futuro. Un proxecto de ese tipo implica unha producción que está totalmente fora do meu alcance neste momento.
Un par de bandas sonoras para Teatro en Portugal . Un pouco máis adiante pensar na producción dun segundo disco. Xa estou probando cancións novas no directo.
Polo que teño observado neste anos a cousa parece moverse por ciclos. Estou convencido de que neste mesmo momento hai moitos mozos e mozas en toda Galicia que están enchufando a guitarra ao amplificador. Outra cousa distinta é que cando teñan a banda montada vaian tropezar cun muro físico e mental que aínda non conseguimos superar.
As potencialidades da mirada dos galegos sobre o mundo. Que poidan saír á superficie. Hai moitos artistas novos desexando participar co seu traballo dunha búsqueda aberta, natural e libre e tamén outros non tan novos . En realidade, calquera que procure maneiras de entender e entenderse nestes tempos tan extraños interésame, sexa galego, español ou chinés.
Eso creo.
Todo
depende do respeito mutuo.
Non.
O mundo da informática e da internet abriu para os músicos posibilidades que non podíamos nen soñar fai uns anos. Avanza a velocidade arrolladora e por iso ten aínda moitas contradiccións e resultados a longo prazo imprevisibles pola industria da música, que se sinte amenazada. Pero todo se estabilizará cando comprendamos o auténtico alcance das mudanzas. Teremos que aprender a reformular o sentido e o valor de algunhas cousas ( e tamén o precio).
Miguel
Ríos é un músico que merece todo o meu respeito. Estou en contra de calquera que se aproveite do traballo dos demáis e dos explotadores do negocio da piratería. Pero creo que o problema e un síntoma de que a nosa maneira de entender o mercado ate hoxe xa non é válida cas novas circunstancias. Cando se inventou o disco gramofónico o impacto sobre o mundo das orquestas e músicos de toda condición foi tremendo e imparable.. Moitos perderon o seu traballo porque xa se podía facer un baile sen músicos, por exemplo. A realidade mudou, pero a longo prazo o que se produciu foi un aumento incalculábel de consumidores de música e o nacemento dunha nova industria que leva dando traballo a moita xente en todo o mundo durante décadas. Non sei, non son un teórico nin me corresponde a mín resolver estas cuestións, pero creo que habería que analizar o asunto con certa perspectiva.
Estou en contra de calquera que se aproveite do traballo dos demáis
Poderá ser.
¿
A tí que che parece despóis do que acabamos de falar? Claro
que hai maneiras de entender os compromisos. A mín non me interesa
o xogo da “política verbal” porque creo que
é unha profesión na
que debe ser difícil ser honesto e
na que ademáis, para ser mínimamente serio, requirese unha
formación humana, social, económica, histórica etc que debería
esixirse a todo
político, e da que eu, dende logo, carezco. Preocupame bastante
máis o que fan que o que dín que fan. Por outra banda, non hai dúbida de que todo acto de comunicación ten unha dimensión política, pero de outra forma. O meu compromiso queda plasmado de modo evidente, creo eu, na miña traxectoria vital e tamén nas cancións, que é a maneira en que podo aportar algo de valor.
"O meu compromiso queda plasmado de modo evidente, creo eu, na miña traxectoria vital e tamén nas cancións"
Nunha
canción da psicofónica ( “Merengue”) cantamos : “ lendo o meu
currículo síntome ridículo”.
Una obra compuesta por ti? Aínda non compuxen a miña obra favorita. Una
canción compuesta por ti? Exactamente o mesmo. Un periodista? Ningún predilecto Una
canción?. Moitas, por favor. |